Ik zag drie beren…

We gaan even terug in de tijd – deze blog schreef ik al in mei, alleen liet publicatie even op zich wachten. Omdat het soms ook gewoon heel heftig is, om altijd maar met jezelf bezig te moeten zijn. Vandaag, 10 oktober, World Mental Health Day, leek me een mooi moment om weer van start te gaan. 

Drie beren? Alsof eentje niet meer dan genoeg was. Maar, dat is goed nieuws. Want het waren altijd al drie beren, alleen, ik zag ze niet. Ze hadden zich vermomd. Als één grote, gevaarlijke beer, met vele gedaantes. Terwijl ze stuk voor stuk helemaal niet zo gevaarlijk zijn. Hadden ze mij even flink te pakken.

“Ik zag drie beren…” verder lezen

Een paniekstoornis. Que?

Voor ik allerlei subjectieve verhalen op je los ga laten, wil ik dat je een beetje weet wat een paniekstoornis is. Hoe het voelt. Wat je denkt. Dat je weet dat één paniekaanval nog geen stoornis is. Dat je weet dat ongeveer 4% van de Nederlanders er in zijn leven last van krijgt. Het geeft je een beetje context.

Daarna vertel ik je wat meer over mijn paniekstoornis. Want, er bestaan 1.001 varianten van. De ene is de andere niet. Dat maakt het ook allemaal zo lastig. 

“Een paniekstoornis. Que?” verder lezen

Paniek. Dus.

“Serieus? Een blog over je paniekstoornis? Why? Waarom moet dat op internet? Kan toch ook in een schriftje? Is toch niets nieuws? Wie zit daar op te wachten? Na een week leest alleen je moeder nog fanatiek mee. Beetje sneu.”

Wie dat zei? Ik. Tegen mezelf. Ik kan wel 1001 redenen bedenken om geen weblog te beginnen. Maar ik heb een paar goede redenen om het tóch te doen. Dus laten we beginnen. Dan leg ik het uit.

“Paniek. Dus.” verder lezen